Mesleğe başlayalı iki yıl oldu. Sektörü daha yeni yeni anlamaya, analiz etmeye çalışıyorum. Benden önceki yılları bilmem ama günümüzde gazeteciliğin “IBAN üzerinden” yapıldığını geldikten sonra öğrendim.
Ne güzel örnek olunuyor değil mi, çiçeği burnunda bizlere…
Sorsan kimse yeni mezun gazeteciyi beğenmez. Okullu olanlar da “bir şey bilmez” zaten... Herkesin herkesi eleştirdiği ama kimsenin sistemi konuşmadığı bir düzenin içindeyiz.
Neyse, konuyu dağıtmayalım.
Sektöre yeni başladığım dönemler… Daha yolun başında, sektörde toy hâlimizle haberi yaz, IBAN at, IBAN’la güzelleme yap gibi şeylere tanık olmaya başlayınca, “Evet” dedim, “şu an sektör böyle dönüyor.”
Başta buna inanmak istemiyorsun çünkü mesleğin romantik tarafına inanıyor ve kapılıyorsun.
Elbette ki bu mesleği büyük bir aşkla yapan meslek büyüklerimiz de var ama şuan konumuz onlar değil.
İşin en ilginç kısmı da şu ki bize okulda böyle öğretmediler. Sektörde “size bir şey öğretmemişler” denilen hocalarımız bize işin bu kısmından hiç bahsetmediler.
Keşke bilseydik... Belki daha hazırlıklı gelirdik bu sektöre.
Bize okulda doğru gazetecilik anlatıldı. Haber değeri, ilke, etik, toplumsal yarar, tarafsızlık... Kulağa çok güzel geliyor ancak sahaya inince işler değişiyor. Çünkü günümüzde doğrular kişiye göre değişiyor. Neyse burası da farklı bir konu yine kendi meselemize dönelim.
Ne demiştik bilseydik keşke... Evet bilerek gelseydik en azından bu kadar şaşırmazdık. Hatta belki de sektöre ayak uydururduk... Hatta belki de uyduracağız. Çünkü bazen dışarıdan izlemek yetmiyor; düzene ayak uydurmak gerekiyor. Bazen, istemesen de sisteme ayak uydurmak zorunda kalıyorsun. Maalesef ki eleştirdiğin o düzenin parçası olmak kaçınılmaz olabiliyor.
Belki de bu mesleğin en zor kısmı da bu: Uydurmak mı mesleği sürdürmek, yoksa uymamak mı dışarıda kalmak?
İşte bunu da zaman gösterecek.